حامدی

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (اِخ) گویا قزوینی است، هر قسم شعر میگوید، و چنان بلندپرواز و خودپسند است که امیرخسرو را بزحمت قبول دارد. خدا همهء شاعران را از این حال در امان خود نگاه دارد. این بیتها از اوست:
بجلوه ای ز برم آن پری روان گردید
که آب حسرتم اندر دهان جان گردید
زمانه داشت مرا کینهء نهان در دل
چو مبتلای توام دید مهربان گردید.
(مجمع الخواص ص304).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر