«لغت نامه دهخدا»
[مِ] (اِخ) گویا قزوینی است، هر قسم شعر میگوید، و چنان بلندپرواز و خودپسند است که امیرخسرو را بزحمت قبول دارد. خدا همهء شاعران را از این حال در امان خود نگاه دارد. این بیتها از اوست: بجلوه ای ز برم آن پری روان گردید که آب حسرتم اندر دهان جان گردید زمانه داشت مرا کینهء نهان در دل چو مبتلای توام دید مهربان گردید. (مجمع الخواص ص304).