حایک

«لغت نامه دهخدا»

[یِ] (ع ص) نعت فاعلی از حیاکت. مرد بافنده. رجوع به حائک شود. ج، حوایک. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب). ج، حایکون. مجازاً، دروغ باف : صدق ابویعقوب و کذب الحائکون. (تاریخ سیستان ص276).
زآنکه جمله کسب ناید از یکی
هم دروگر، هم سقا هم حایکی.مولوی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر