«لغت نامه دهخدا»
[یِ] (ع ص) نعت فاعلی از حیاکت. مرد بافنده. رجوع به حائک شود. ج، حوایک. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب). ج، حایکون. مجازاً، دروغ باف : صدق ابویعقوب و کذب الحائکون. (تاریخ سیستان ص276). زآنکه جمله کسب ناید از یکی هم دروگر، هم سقا هم حایکی.مولوی.