حایکون

«لغت نامه دهخدا»

[یِ] (ع ص، اِ) جِ حایک (در حالت رفعی). بافندگان. جولاهگان. || دروغ بافان : طاهر گفت صدق ابویعقوب و کذب الحایکون و بدان آن خواست که کسی که چیزی نداند و اندر آن سخن گوید او جولاهه باشد. (تاریخ سیستان ص276).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر