حباق

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (ع اِ) تیز. ضراط. گوز. صوت اسفل انسان. (مهذب الاسماء) : او در ابتدا نحاسی بود در دیوان در جمع صدور و اعیان بی دهشت ضراط و حباق از او روان. (جهانگشای جوینی). || دشنامی است زنان و کنیزکان را، و گویند یا حباق! دشنام است مردان را. (منتهی الارب). || (مص) تیز دادن (بیشتر در شتران و گوسفندان مستعمل است). رجوع به حباج شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر