«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) رسن کمربند. ج، حبک. || تسمه که بدان سر کوهه را به میخهای پالان بندند. (منتهی الارب). || حباک الحمام؛ سیاهی بالای بازوی کبوتر. ج، حبکه، حُبَک، حُبُک. || سر ریگ توده (؟). راه در ریگ توده. || شکن آب. || شکن زره. || موی جعد. || شکن موی. || راه ستارگان. مسیر ستارگان. راه آسمان چون شکن شکن. (مهذب الاسماء). ج، حبک، حبائک.