«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) جِ حَبْل. (منتهی الارب). اسباب: انا رجل مسکین انقطعت بی الحبال؛ ای الاسباب. || حبال السحر؛ ریسمانها که ساحران به شکل مار سازند : چون ندید او مار موسی را ثبات در حبال السحر پندارد حیات.مولوی. || طنابها. رسنها: فی حبال فلان؛ ای مرتبطه بنکاحه کالمربوط بالحبال. (منتهی الارب) : حبل ایزد حیدر است او را بگیر وز فلان و بوفلان بگسل حبال.ناصرخسرو. - حبال الساق؛ بنهای ساق. پیهای ساق. (مهذب الاسماء). - || ساق و رگهای نره. (منتهی الارب).