حبال

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (ع اِ) جِ حَبْل. (منتهی الارب). اسباب: انا رجل مسکین انقطعت بی الحبال؛ ای الاسباب. || حبال السحر؛ ریسمانها که ساحران به شکل مار سازند :
چون ندید او مار موسی را ثبات
در حبال السحر پندارد حیات.مولوی.
|| طنابها. رسنها: فی حبال فلان؛ ای مرتبطه بنکاحه کالمربوط بالحبال. (منتهی الارب) :
حبل ایزد حیدر است او را بگیر
وز فلان و بوفلان بگسل حبال.ناصرخسرو.
- حبال الساق؛ بنهای ساق. پیهای ساق. (مهذب الاسماء).
- || ساق و رگهای نره. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر