حبال

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (اِخ) ابن طلیحه بن خویلد. پدرش ادعای نبوت کرد. ابن درید گوید: روزی طلیحه به یاران خود که تشنه شده بودند گفت: ارکبوا حبا، و اضربوا امثا، تجدوا بلا؛ یعنی بدنبال راه حبال (نام فرزندش) بروید آب خواهید یافت، پس چنان کردند و آب یافتند و این سبب قوت ایمان ایشان به طلیحه شد. (الاصابه ج2 ص57).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر