حبان

«لغت نامه دهخدا»

[حَبْ با] (اِخ) ابن قیس بن عَرِقه. یکی از تیراندازان معروف قریش است. وی و ابواسامهء جشمی و چند تن دیگر همیشه در پیشاپیش سپاه قریش به جنگ پیغمبر می شدند. عرقه جدهء او و جدهء خدیجه زوجهء رسول است. مقریزی گوید: نخستین شهید از انصار روز بدر حارثه بن سراقه بود که حبان بن عرقه او را بکشت. و نیز در واقعهء احد گوید: مالک بن زهیر برادر ابوسلمهء جشمی با حبان بن عرقه با تیر بسیاری از مسلمانان را بکشتند، ازجمله در همین روز وقتی ام ایمن برای سقایت مجروحین میرفت ابن عرقه تیری به دامان او انداخت و او را مکشوف العوره ساخت، پس ابن عرقه بخندید، و پیغمبر متأثر شد و دستور فرمود سعدبن ابی وقاص تیری به ابن عرقه پرتاب کرد و ابن عرقه به پشت بزمین افتاد و عورت او نمایان شد و پیغمبر تبسم فرمود. و در واقعهء خندق گوید: حبان عرقه تیری به دست سعدبن معاذ زد و گفت بگیر که من حبان بن عرقه هستم، تیر به اکحل(1) سعد اصابت کرد. رسول الله (ص) گفت: عرّق الله وجهه فی النار. امتاع الاسماع ص84 و 133 و 231 و 232 دیده شود.
(1) - اکحل؛ رگی است در دست معروف به عِرْق الحیاه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر