حب اصطمحیقون

«لغت نامه دهخدا»

[حَبْ بِ اِ طَ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) اکثری از مرضهای بلغمی و سوداوی را نفع دهد و اخلاط مختلفه را از دماغ و بدن به اسهال دفع کند، صفت آن ایارج فیقرا ده درم پوست هلیلهء زرد و افتیمون و غاریقون و بسفایج و نمک هندی از هر یک دو درم، مقل ازرق شش درم، مقل را در آبی که بادیان رومی در او جوشانیده باشند حل کنند و باقی ادویه را کوفته و پخته بدان بسرشند و حب ها ساخته از سه درم تا چهار درم فروبرند. داود ضریر انطاکی در تذکره گوید: اشتهر عن بختیشوع و لیس عندی کذلک. لانه یونانی بشهاده لفظه، لانّ معنی اصطمحیقون منقی الاخلاط البارده و لقد رأیت فی مقاله فیلجوس الاتانیسی بالیونانیه ما معناه هذا: ذواثر ینقی الاخلاط و یحفظ الصحه و یذهب الوسواس و الامراض السوداویه و الخفقان و ضعف المعده و الکلی و ذکر هذا بعینه. و صنعته، صبر خمسه عشر. بسفایج. افتیمون، من کل سته. سقمونیا و غاریقون و شحم حنظل من کلّ ثلاثه. سلیخه، زعفران، حب بلسان، ملح هندی، اسارون، وج، عصاره افسنطین، عود مصطکی، اصل الاذخر، زراوند، دارصینی، من کل درهم. و قد یزاد ایارج، و فی بعض النسخ اهلیلج و تربد. و رجوع به اصطمحیقون شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر