«لغت نامه دهخدا»
[حَبْ بُلْ مِ] (ع اِ مرکب)(1)حب مشک. || حبی که معده و دل و دماغ را قوت دهد و بوی دهان خوش کند و اشتها آرد. صفت آن، جوزبویا و بزباز از هر یک مثقالی دارچین و مصطکی و مشک از هر یک نیم مثقال نبات مصری صد مثقال همه را کوفته و پخته به گلاب یا آبی که صمغ عربی یا کتیرهء سفید در او حل کرده باشند حب ها ساخته هر یک مقدار نخودی و یک یک را در دهان نگاه داشته آب آنرا فروبرند. (1) - Abelmosch. Kibiscus Abelmoscus. Ketmie musquee. Graine de musc. Kibiscus moschatus. Ambrette.