«لغت نامه دهخدا»
[حَبْ بِ بَ دَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) (افیون) حب ترک تریاک. حکیم مؤمن گوید: جهت درد سر مزمن و ضعف معده و جگر نافع و قاطع عادت افیون است. صفت آن: تاتورهء سیاه، زنجبیل، ریوند چینی به قدر نخودی بسازند. از یک تا دو سه عدد بقدر مزاج هر کس میتوان خورد. (تحفه، قسم2، باب2).