حبر

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِ) قسمی جامه. نوعی نسیج. برد یمانی موجدار. (فرهنگ البسهء نظام قاری) :
نرمدست و قطنی و خارا و حبر
برد و ابیاری و مخفی آشکار.
نظام قاری (دیوان ص27).
جامهء حبر و در او گوی ز مروارید است
راست چون بحر کز او خاسته در شهوار.
نظام قاری (دیوان ص13).
ابر کرباس و شفق خسقی و شام است سمور
صبح قاقم شمر و حبر پر از موج، بحار.
نظام قاری (دیوان ص11).
صوف سته عشری قبرسی و تفصیله
کستمانی حلبی حبر و غزی بسیار.
نظام قاری (دیوان ص15).
یک زمان بحر پر ز موج چو حبر
گاه کوه ثبات چون خارا.
نظام قاری (دیوان ص20).
و رجوع به حبره شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر