«لغت نامه دهخدا»
[] (اِ) قسمی جامه. نوعی نسیج. برد یمانی موجدار. (فرهنگ البسهء نظام قاری) : نرمدست و قطنی و خارا و حبر برد و ابیاری و مخفی آشکار. نظام قاری (دیوان ص27). جامهء حبر و در او گوی ز مروارید است راست چون بحر کز او خاسته در شهوار. نظام قاری (دیوان ص13). ابر کرباس و شفق خسقی و شام است سمور صبح قاقم شمر و حبر پر از موج، بحار. نظام قاری (دیوان ص11). صوف سته عشری قبرسی و تفصیله کستمانی حلبی حبر و غزی بسیار. نظام قاری (دیوان ص15). یک زمان بحر پر ز موج چو حبر گاه کوه ثبات چون خارا. نظام قاری (دیوان ص20). و رجوع به حبره شود.