حبره

«لغت نامه دهخدا»

[حَ رَ] (ع مص) حَبْر. حَبَر. حبور. شاد کردن. و رجوع به حبر شود. || (اِ) زردی دندان. (معجم البلدان). || نعمت. || سرود بهشت. || نغمهء نیکو. || مبالغه در چیزی خوب. || شادی. نشاط. (منتهی الارب). || (اِ مص) رامش. (مهذب الاسماء). || فراخی عیش. و در مثل است: مع الحبره عبره. (منتهی الارب). و رجوع به حَبَر شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر