«لغت نامه دهخدا»
[حَبْ بَ تُلْ قَ] (ع اِ مرکب)نقطهء سیاه دل. خون دل. دانهء دل. حبهء دل. یا آنچه سیاه است در دِل. (منتهی الارب). مهجه. سویداء. ثمره القلب. تأمور. جلجلان القلب. نقطهء دل. سیاهی دل. میان دل. (مهذب الاسماء) : و صولجانٍ بیدی شادن لایجسر العاشق اَن یذکره و صولجان الصدغ من خدّه متخذ حبهَ قلبی کره.ابوالفتح بستی. حب لولی گر از شکر باشد حبه القلب را ضرر باشد.اوحدی. اصابت فلانه حبه قلب فلان؛ دل او را ربوده است. (ذیل اقرب الموارد).