«لغت نامه دهخدا»
[حِ بی ی / حُ بی ی] (ع اِ) ابر برهم نشسته یا ابر بلند برآمده مانند کوه نزدیک افق. (منتهی الارب). ابر که پدید آید چون کوهی پیش از آنکه بپراکند. (مهذب الاسماء).