حبی

«لغت نامه دهخدا»

[حِ بی ی / حُ بی ی] (ع اِ) ابر برهم نشسته یا ابر بلند برآمده مانند کوه نزدیک افق. (منتهی الارب). ابر که پدید آید چون کوهی پیش از آنکه بپراکند. (مهذب الاسماء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر