حتد

«لغت نامه دهخدا»

[حُ تُ] (ع ص) چشمهای باسلاق و آن علتی است که به چشم طاری شود و پلک را غلیظ کند و مژگان بریزد. عین حتد؛چشم که آب آن بند نشود. (منتهی الارب). چشمه ای که آبش منقطع نشود. (آنندراج). || جوهر چیزی و اصل آن. ج، حَتَد، حَتود. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر