حثفر

«لغت نامه دهخدا»

[حُ فُ] (ع اِ) دردی روغن و جز آن که به تک نشیند. حثلب. حثلم. || مال نبهره و بلایه. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر