«لغت نامه دهخدا»
[حَثْیْ] (ع مص) حثو. تحثاء. پاشیدن خاک. خاک پاشیدن. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب). || ریخته و پاشیده شدن خاک. (منتهی الارب). نشستن خاک. || عطای اندک دادن. (زوزنی).