حجامت

«لغت نامه دهخدا»

[حِ مَ] (ع مص) خون تن از شیشه و شاخ برکشیدن پس از شکافهای خرد که به تن دهند با استره. خون کشیدن با شاخ یا شیشه ای از تن پس از خستن تن به استره. احتجام. حجامت کردن. (دهار). حجامه. خون گشادن از تن با استره و بشاخ یا شیشه مکیدن تا هرچه بیشتر بیرون دَوَدَ(1). || (اِمص) حجامی. حاجمی. حجامت چی گری. و آلت آنرا «محجم» و «محجمه» گویند. (المصباح المنیر) (محیط المحیط).
- شاخ حجامت؛ شاخی که برخستگی های تیغ نهند و خون از تن مکند.
- شیشهء حجامت؛ شیشه ای که بشکل شاخ کرده و با وی همان عمل شاخ کنند(2).
(1) - Scarification.
(2) - Uentouse.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر