حجت گوی

«لغت نامه دهخدا»

[حُجْ جَ] (نف مرکب)حجیج. (منتهی الارب). آنکه حجت و دلیل آورد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر