حجر فطور

«لغت نامه دهخدا»

[حَ جَ رِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) سنگی است بکف دریامانند، بر سر آب افتد، در کاغذ نوشته نهند کتابت ازو ببرد، و نقره را بخود درکشد همچنانکه مقناطیس آهن را. (نزهه القلوب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر