«لغت نامه دهخدا»
[حُ نَ تُشْ شَ کَ] (ع اِ مرکب) صاحب منتهی الارب گوید: حجنه بالضم کژی: حجنه المغزل؛ آهنی کج که بر سر دوک پشم هلند. یعلق بها الخیط عند الغزل لیمتد و ینفتل. حجنه الشوکه کذلک. و رجوع به حُجْنَه شود.