حذافیر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) جِ حُذفور و حِذفار. مردمان آمادهء جنگ. (منتهی الارب). || سرها. کناره های چیزی. کنارهای چیزی. نواحی. جمله. تمامی. گرفتن بحذافیر چیزی را؛ بالتمام یا به جوانب یا به اعالی آن.
- بحذافیره، بحذافیرها؛ بجمله. بالتمام. بأسره. بجوانب. (منتهی الارب). بتمامی : و در خبر آمده است: من اصبح آمناً فی سربه معافی فی بدنه و عنده قوه یومه فکأنما حاز الدنیا بحذافیرها. (تاریخ بیهقی ص357). پادشاه باید که کریم بود، چنانکه دنیا بحذافیرها در چشم او نیفتد. (حدائق الانوار امام فخر رازی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر