«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) جِ حُذفور و حِذفار. مردمان آمادهء جنگ. (منتهی الارب). || سرها. کناره های چیزی. کنارهای چیزی. نواحی. جمله. تمامی. گرفتن بحذافیر چیزی را؛ بالتمام یا به جوانب یا به اعالی آن. - بحذافیره، بحذافیرها؛ بجمله. بالتمام. بأسره. بجوانب. (منتهی الارب). بتمامی : و در خبر آمده است: من اصبح آمناً فی سربه معافی فی بدنه و عنده قوه یومه فکأنما حاز الدنیا بحذافیرها. (تاریخ بیهقی ص357). پادشاه باید که کریم بود، چنانکه دنیا بحذافیرها در چشم او نیفتد. (حدائق الانوار امام فخر رازی).