«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع اِ) کرانه. || سوی. || شریف. || جماعت کثیره. ج، حذافیر. || اخذ بحذفور چیزی را؛ اخذ تمام آن. (منتهی الارب). رجوع به حذفار شود.