«لغت نامه دهخدا»
[حَ / حِ] (ع مص) حذق خَلّ؛ سخت ترش شدن سرکه. || حذق خَلّ دهان را؛ بریدن یا گزیدن تیزی ترشی سرکه آنرا. || حذق رباط بر دست گوسفند؛ نشان گذاشتن رسن بر دست او. (از منتهی الارب).