«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) جِ حربه. (منتهی الارب) : راهی بریده ام که درختان او ز خار همچون مبارزانی بودند باحراب. مسعودسعد. ارباب آن حراب و ضراب راه گریز و پرهیز گرفتند. (ترجمهء تاریخ یمینی نسخهء خطی ص355). زوابل صعاد از مناهل اکباد سیراب میکردند و به مناصل حراب مفاصل حراب فرومیگشودند. (ترجمهء تاریخ یمینی نسخهء خطی ص227). || جِ حرب، به معنی کارزار. (غیاث).