«لغت نامه دهخدا»
[حُرْ رِ مِ] (اِخ) احمدبن حسن بن علی مشغری. از دانشمندان شیعهء عهد صفوی و برادر محمد بن حسن شیخ الاسلام مشهد است که در 1040 ه . ق. متولد شد و پس از مرگ برادر در 1104 ه . ق. خود بدان مقام رسید و در 1115 ه . ق. بدستور شاه سلطان حسین صفوی به اصفهان شد، و تا 1120 ه . ق. زنده بود. او راست: تاریخ صغیر و تاریخ کبیر و تفسیر قرآن و جواهر کلام و حاشیه بر مختصر نافع. (امل الاَمل) (ذریعه ج4 ص259). خاندان وی خود را از فرزندان حربن یزید ریاحی دانند. وی کتابی بنام «روض الناظرین فی علم الاولین و الاَخرین» بتقلید از «روض المناظر فی علم الاوایل و الاواخر» تألیف ابن شحنهء حلبی متوفی 815 ه . ق. تألیف کرد، و سپس «الدر المسلوک فی احوال الانبیاء و الاوصیاء و الملوک» را از روی آن بنگاشت. (فهرست کتابخانهء مرکزی دانشگاه ج2 ص568، 572).