«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ تَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) حرف تعجب. شمس قیس در عنوان حرف تعظیم و تعجب گوید: الفی است که در اواخر بعضی نعوت فایدهء تعظیم و تعجب دهد، چنانکه پاکا آفریدگارا، بسا مال که فلان دارد. و چنانکه شاعر گوید: اگر شاه غازی نکردی هنر ور ایزد مر او را ندادی ظفر تباها که دین محمد شدی سیاها که محراب و منبر بدی. (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص155).