«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ تَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) شمس قیس گوید: تاء و راء است که در اواخر صفات معنی ترجیح و تفضیل دهد، چنانکه عالم تر و توانگرتر. (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص167).