«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ وَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) یکی از حروف قافیه است. آن است که رَویّ به آن پیوندد و آن در شعر پارسی الف است و ذال و کاف و ها و یا، و حروف اضافت، و حروف جمع، و حروف مصدر و حروف تصغیر و حروف رابطه و شرح همه در فصل رَویّ گفته آمده است.