حرقفه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ قَ فَ] (ع اِ)(1) یا عظم حرقفه. استخوان سر سرین که بر زمین آید گاهِ نشستن. (منتهی الارب). یکی از سه استخوان سرین. استخوان تهیگاه. استخوان خاصره. عزله. حرککه. ج، حَراقِف. (منتهی الارب). حراکیک. || (مص) حرقفهء حمار، اتان (ماچه خر) را؛ گرفتن خر نر سر سرین ماچه خر را. (از منتهی الارب).
(1) - Os Iliaque.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر