«لغت نامه دهخدا»
[حُرْ رَ] (ع ص، اِ) کنیزک آزاده. تأنیث حُرّ. آزاده زن. آزادزن. زن آزاد. || خاتون. بی بی. بانو. سیده. بیگم. خدیش. ستی. خانم. مقابل اَمه، داه، کنیز. و این چون لقبی عام بوده است زنان مجلله و محترمه را مانند خانم امروز : این زن بیامد و با این کنیزک بگفت و کنیزک آمد و با غازی بگفت... غازی سخت دل مشغول شد و کنیزک را گفت این حره را بخوان تا بهتر اندیشه دارد و بحق او رسم، اگر این حادثه درگذرد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص331). || دختر شاه یا امیر یا وزیر و مانند آن : و از وی دو حره ماند یکی در حبالهء... (تاریخ بیهقی). چاکر قبچاق شد شریف و ز دل حرهء او پیشکار خاتون شد.ناصرخسرو. ج، حُرّات، حَرائر. (مهذب الاسماء). || لیلهء حره؛ شب زفاف بی آرامش با دوشیزه. مقابل لیلهء شیباء. || لیلهء حره؛ شب نخستین از هر ماه قمری. || جای گشتن گوشواره از بناگوش. || سحابهء حره؛ ابر بسیارباران. || ناقه حره؛ ماده شتر بسیارشیر. || نجیب. اصیل. || رمله حره؛ ریگ بی گل. ریگ نیکو. || ارض حره؛ زمین خوش. (صراح).