حز

«لغت نامه دهخدا»

[حَ ز ز] (ع اِ) رخنه و بریدگی در چیزی. فُرجَه. ج، حزوز. || نزد اطباء تفرق اتّصالی در وسط عضله بعرض. جدا ساختن پیوندیست که در وسط عضله میباشد از طریق پهنا. (بحر الجواهر). || رخنهء کمان. (مهذب الاسماء). || وقت. هنگام. || زمین مغاک. || مرد زشت کلام. مرد درشت کلام.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر