«لغت نامه دهخدا»
[حُ زُ ق ق] (ع اِ) حُزُقَّه. کوتاه. (منتهی الارب). || کسی که گام نزدیک نهد بجهت ضعف بدن. (منتهی الارب). || تنگ کار. (آنندراج). || کلان شکم کوتاه که در رفتن سرین بجنباند. (منتهی الارب).