«لغت نامه دهخدا»
[حَسْ سا] (اِخ) ابن غدیر. مجمع بن یعقوب گوید: او را دریافتم و او پیر بود. و او داستان عشق خود را به دختری برایم نقل کرد؛ که در جوانی او را دیدم و عاشق او گردیدم و خواستگاری کردم و موفق نشدم و از او دور شدم. و در پیری وقتی که در ناحیتی میگشتم، پیرزنی را دیدم که احوال من همی جست، و چون تحقیق کردم همان دختر بود که در جوانی دیده بودم. پس شعری در حق او سروده که چنین آغازد: قالت اسامه یوم برقه واسط یا ابن الغدیر لقد جعلت نفیر. (البیان و التبیین جاحظ و حاشیهء آن ج2 ص85 و ص153).