«لغت نامه دهخدا»
[حَ رَ] (ع اِ) (گل...) نام گلی است که در ماه آخر زمستان بزیر برف روید و گل کند. پیازی خرد دارد و برگش ببرگ زنبق مانند است و گلی برنگ سرخ روشن و گاه زرد روشن و گاه سپید دارد(1). و از آن وی را حسرت گویند که وی آرمان دیدار بهار دارد لیکن هیچگاه بهار را نبیند و بعلت پیش رسی قبل از بهار برگ و گل کند و تا بهار آید او از میان بشده باشد : رخصت گل چیدنم داده است دیگر باغبان گو تماشائی که دامان پرگل حسرت کند. حالتی. رجوع به گل حسرت شود. (1) - Perce - neige Crocus.