«لغت نامه دهخدا»
[حِسْ سِ م مَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) شم. بویائی. قوه ای که بدان تمییز روایح کنند. و آن یکی از حواس خمسهء ظاهره است. رجوع به حس شود.