حسن ادب

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نِ اَ دَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) خوش رفتاری کردن :
منظور خردمند من آن ماه که او را
با حسن ادب شیوهء صاحب نظری بود.
حافظ.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر