«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ بُ زَ] (اِخ)(شیخ...) ابن آق بغابن ایلکان نوین. فرمانروای عراق و پدر شیخ اویس بود و برای جدایی از حسن کوچک تمرتاش او را حسن بزرگ لقب دادند. خاتون بغداد دختر چوپان زن او بود و ابوسعید بغداد و خاتون او را قهراً از وی بگرفت و حسن فرار کرد و پس از مرگ ابوسعید دوباره به بغداد آمد و دلشادخاتون دختر دمشق خواجه را بزنی بگرفت و در 749 ه . ق. مالیات سنگین از مردم شوشتر (خوزستان) بستاند و یک گنجینهء زر دوران عباسی را در رواق غز بغداد بیافت که چهل قنطار بغدادی زر داشت. و در 757 ه . ق. درگذشت. وی نخستین فرمانروای آل جلایر بشمار است و از 736 تا 757 ه . ق. حکومت کرد.