«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ دِ لَ] (اِخ) ابن علی سنجری ملقب به نجم الدین. معاصر امیرخسرو و محبوب وی بود و هر دو مرید نظام الدین اولیا بودند. حسن شاعر و خوشنویس نیز بود. و مرگ او در 777 ه . ق. یا 731 ه . ق. است. احوال وی در نفحات الانس ص549 و تذکرهء دولتشاه قسم چهارم و مجالس العشاق مجلس 34 و مجالس النفائس ص357 و مجمع الفصحاء ج1 ص196 و رجال حبیب السیر ص73 و ریاض العارفین ص187 و آتشکدهء آذر ص346 و مرآت الخیال ص48 و تذکرهء خوشگو و هفت اقلیم و فهرست دانشگاه ج2 ص543 و ذریعه ج9 ص242 و تاریخ مفصل مغول چ اقبال ص564 و فهرست سپهسالار ج2 ص543 آمده و ظاهراً هم اوست که در هدیه العارفین (ج1 ص285) به عنوان حسن علامی معرفی شده و «فوائد الفوائد» را به وی منسوب داشته است.