حسن شسته

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نِ شُ تَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسن در غایت صفا و بها :
این حسن شسته ای که تو داری نداشت صبح
هر چند گرد چهرهء او آفتاب شست.
سالک یزدی (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر