«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ شُ تَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسن در غایت صفا و بها : این حسن شسته ای که تو داری نداشت صبح هر چند گرد چهرهء او آفتاب شست. سالک یزدی (از آنندراج).