«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ طَ بَ] (اِخ) ابن محمد بن اسماعیل بن حسن بن زیدبن حسن. صاحب طبرستان که در 250 ه . ق. دعوت آشکار کرد و در مازندران در 270 ه . ق. درگذشت. او راست: «البیان» و «الحجه». (ذریعه ج5 ص30). و گاهی وی را به لقب داعی کبیر و گاهی حسن بن زید خوانند و فرزندان وی تا سال 316 ه . ق. با طاهریان و صفاریان و سامانیان در کشمکش بوده اند. رجوع به علویان طبرستان و نیز رجوع شود به ابن ندیم ص274 و تاریخ طبرستان ص240 و کامل ابن اثیر ج7 ص49 و 98 و تاریخ اسلام دکتر فیاض ص200 و تاریخ الخلفاء ص112 و ذریعه ج4 ص286 و زرکلی ص226 شود.