«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ عَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) خوش قولی. پایداری در حفظ پیمان: و در این وقت بی سابقهء حقی به حسن عهد توفیق یافت. (کلیله و دمنه).