«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ غَ نَ] (اِخ) ابن محمد حسینی، معروف به اشرف و ذوالشهادتین و مفخراللسانین. احوال وی را ابوالحسن بیهقی در لباب الانساب (تألیف 555 ه . ق.) و راوندی در راحه الصدور آورده اند. عوفی در لباب الالباب او را با حسن غزنوی جمال الدین اشتباه کرده پدرش را ناصر علوی خوانده است. و این غلط بتاریخ گزیده (ص817) و دولتشاه و آتشکدهء آذر و هفت اقلیم و مجمع الفصحاء سرایت کرده است. و تاریخ مرگ وی را تا 565 ه . ق. رسانیده اند ولی گفتهء بیهقی که مرگ حسن در 548 ه . ق. بوده درست تر میباشد. دیوان وی به نام امیرمحمود در میان سالهای 552 تا 557 ه . ق. جمع شده است. و محمدتقی مدرس رضوی با مقدمهء مفصل چاپ کرده است. (ذریعه ج9 ص244). او را با وطواط و عمادی مهاجات است: شاها ز حسن بشنو حسنی که عجب نیست کان شکر خدایست تبارک و تعالی از لفظ متین معنی عذبم چو بخندد گوئی که جهد بیرون از تنگ زلالی زنهار چو وطواط و عمادیم مپندار کافسوس بود رفتن با خر به جوالی. سید حسن غزنوی. رجوع به غزنوی و الاعلام و غزالینامه ص262 و تاریخ گزیده ص817 و آتشکدهء آذر ص101 و فهرست سپهسالار و تاریخ عصر حافظ و فیه مافیه ص294 و ریاض العارفین ص185 و مجالس النفائس ص330 و حبیب السیر شود.