حسن نومسلمان

«لغت نامه دهخدا»

[حَ سَ نِ نَ / نُو مُ سَ](اِخ) ابن محمدحسن بزرگ امیدبن محمد بن کیا بزرگ امید. از صاحبان الموت و ملقب به جلال الدین است. وی در زمان زندگانی پدرش با سخنان او مخالفت ورزید و با خلیفهء بغداد داد و ستد نامه میکرد و از پدر تبری میجست، و چون بجای پدر نشست دین اسلام را بازگردانید و با بغداد از در آشتی درآمد، و لقب نومسلمان گرفت، و کتب خاندان خویش بسوزاند. (تاریخ ادبیات صفا ج2 ص172).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر