«لغت نامه دهخدا»
[حُ نا] (ع ص) تأنیث احسن. (غیاث). زن نیکو. زن نیک تر. مقابل سَوئی. فرق میان آن با حسن و حسنه این است که حسن در جوانان اعیان گویند چنانکه حسنه آنگاه که وصف باشد و اگر اسم بود در جوانان متعارف و حسنی تنها در جوانان گفته میشود نه در اعیان. || عاقبت بخیری. اعاقبه حسنه. قوله تعالی: ان له عندها للحسنی. (قرآن 41/50). و گفته اند: حسنی، نظر است به سوی خدای تعالی. و در تفسیر آیهء: للذین احسنوا الحسنی و زیاده. (قرآن 10/26) گفته اند: که حسنی، بهشت است و زیادهء نظر بوجه الله است. || الاسماء الحسنی؛ نامهای نودونه گانهء خدای تعالی مانند کریم و رحیم و رازق و جز آن: ادعوا الله او ادعوا الرحمن ایًّاما تدعوا فله الاسماء الحسنی. (قرآن 17/110). تثنیه، حسنیان و حسنیین. ج، حُسنیات، حُسَن. || (حامص) رؤیت خدای عزوجل. || شهادت: هل تربصون بنا الا احدی الحسنیین. (قرآن 9/52). (منتهی الارب). || نیکویی. (مقدمه الادب زمخشری) (محمودبن عمر ربنجنی).