«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (اِخ) قریه ای نزدیک علوی میان راه سلطان آباد اراک و اصفهان. و گاه این دو را با هم «عَلوی حسنی» گویند. مابین حسین آباد و ده حق.