«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) آواز خاریدن مار خود را با یکدیگر برای برآمدن از پوست. (منتهی الارب). -بئر حسیف؛ چاه کنده شده در سنگستان که آبش منقطع نگردد از بسیاری.