حسیف

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) آواز خاریدن مار خود را با یکدیگر برای برآمدن از پوست. (منتهی الارب).
-بئر حسیف؛ چاه کنده شده در سنگستان که آبش منقطع نگردد از بسیاری.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر