«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ حَ] (اِخ) ابن حسن بن محمد بن حلیم بخاری یا جرجانی شافعی مکنی به ابوعبدالله. فقیه، محدث، متکلم، ادیب بود. در بخارا در 338 ه . ق. بزاده و در همانجا بقضاء منصوب و در ربیع اول 403 ه . ق. درگذشت. او راست: «منهاج الدین» در سه جلد و «آیات الساعه». (معجم المصنفین از ذهبی) (سیر النبلاء ج11 ص51) (الوافی بالوفیات ج11 ص65) (طبقات الشافعیه ج2 ص69) (تذکره الحفاظ) (شذرات الذهب) (کشف الظنون) (هدیه العارفین ج1 ص308).