حسین حلیمی

«لغت نامه دهخدا»

[حُ سَ نِ حَ] (اِخ) ابن حسن بن محمد بن حلیم بخاری یا جرجانی شافعی مکنی به ابوعبدالله. فقیه، محدث، متکلم، ادیب بود. در بخارا در 338 ه . ق. بزاده و در همانجا بقضاء منصوب و در ربیع اول 403 ه . ق. درگذشت. او راست: «منهاج الدین» در سه جلد و «آیات الساعه». (معجم المصنفین از ذهبی) (سیر النبلاء ج11 ص51) (الوافی بالوفیات ج11 ص65) (طبقات الشافعیه ج2 ص69) (تذکره الحفاظ) (شذرات الذهب) (کشف الظنون) (هدیه العارفین ج1 ص308).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر