حش

«لغت نامه دهخدا»

[حَش ش] (ع مص) حش نار؛ برافروختن آتش را. || کاویدن آتش را. || حش ید؛ خشک شدن دست و شل شدن آن. || حش ودی؛ خشک گردیدن خرمابن. || حَشِ فرس؛ تیزرو شدن اسپ. || حَش حشیش؛ درودن گیاه خشک. (منتهی الارب). || حش کسی؛ اصلاح حال وی کردن. || حش مال؛ افزودن آن. || حش به کسی چیزی را؛ بخشیدن بدو چیزی را. || حش صید؛ فروگرفتن شکار را از دو سوی. || حش فرس؛ گیاه دادن اسپ را. (منتهی الارب). || پر بر تیره چفسانیدن. پر بر تیر نشاندن. (تاج المصادر بیهقی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر